Τεστ Διάγνωσης Μαθησιακών Δυσκολιών

Κάντε κλικ εδώ για να ξεκινήσει το τεστ. Θα χρειαστεί να περιμένετε μερικά δευτερόλεπτα έως ότου να φορτώσει. 

Το τεστ δημιουργήθηκε από τη Φανή Κατσαμάκη, τον Ιανουάριο του 2010, με τη χρήση του εργαλείου Adobe Captivate 4, στα πλαίσια της μεταπτυχιακής της εργασίας για το πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών "ΤΠΕ στην εκπαίδευση", του τμήματος Πληροφορικής του Α.Π.Θ.

Θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να κάνετε οποιαδήποτε σχόλια για το τεστ και τα αποτελέσματα του.
Επίσης μπορείτε να προτείνετε δικές σας καλές ιδέες για να βελτιώσουμε μαζί το τεστ!


Σημείωση: το τεστ είναι ενδεικτικό του τρόπου που μπορούν να συνεισφέρουν οι νέες τεχνολογίες στο πρόβλημα των μαθησιακών δυσκολιών. Οι ερωτήσεις του έχουν βασιστεί σε προτάσεις, απόψεις και τακτικές ψυχολόγων και ειδικών. Ωστόσο, τα αποτελέσματα δεν θα πρέπει να θεωρηθούν απόλυτα αντιπροσωπευτικά, αφού από τη διαδικασία διάγνωσης λείπουν στοιχεία όπως η φωνητική συμμετοχή του χρήστη, που είναι πολύ σημαντική.

Σπάζοντας τη συνήθεια της πιπίλας

.

Η πιπίλα συμβάλλει στην ικανοποίηση της ανάγκης του μωρού για πιπίλισμα. Τι συμβαίνει, ωστόσο, όταν το βρέφος σας γίνεται ένα μικρό παιδί και η εξάρτηση από την πιπίλα γίνεται όλο και πιο ισχυρή; Πώς θα σπάσει η συνήθεια της πιπίλας με όσο το δυνατόν λιγότερες δραματικές καταστάσεις; Πότε και πώς πρέπει να σταματήσεις το μωρό σας την αγαπημένη του συνήθεια;.

.

   Τα πλεονεκτήματα

1. Η πιπίλα μπορεί να χαλαρώσει έναν ανήσυχο μωρό.
2. Προσφέρει προσωρινή απόσπαση της προσοχής. Όταν το μωρό σας είναι πεινασμένο, η πιπίλα μπορεί να σας προσφέρει μερικά λεπτά για να ετοιμάσετε το φαγητό του.
3. Μπορεί να βοηθήσει το μωρό σας στον ύπνο. Αν το μωρό σας χρειάζεται αρκετή ώρα για να αποκοιμηθεί η πιπίλα μπορεί να λειτουργήσει σαν θαυμάσια πηγή χαλάρωσης και γρήγορου ύπνου.
4. Καταπραΰνει τη δυσφορία του μωρού στη διάρκεια επώδυνων διαδικασιών, όπως ένας εμβολιασμός.
5. Όταν έρθει η ώρα να σταματήσει να χρησιμοποιεί πιπίλα, μπορείτε πιο εύκολα να διακόψετε τη διαδικασία αυτή από το να σταματήσετε το παιδί σας να πιπιλίζει τον αντίχειρα ή τα δάχτυλά του.

Τα μειονεκτήματα

1. Πρόωρη χρήση πιπίλας μπορεί να επηρεάσει το θηλασμό. Το πιπίλισμα στο στήθος είναι διαφορετικό από το πιπίλισμα της πιπίλας.
2. Το μωρό σας μπορεί να εξαρτάται από την πιπίλα. Εάν τη χρησιμοποιεί για να κοιμηθεί, μπορεί να αντιμετωπίσετε συχνά ξεσπάσματα κλάματος μέσα στη νύχτα, όταν πέφτει από το στόμα του.
3. Η χρήση της μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο λοιμώξεων του μέσου ωτός. Ωστόσο, τα ποσοστά των λοιμώξεων του μέσου ωτός είναι γενικά χαμηλότερα από τη γέννηση μέχρι την ηλικία των 6 μηνών.
4. Η παρατεταμένη χρήση πιπίλας μπορεί να οδηγήσει σε οδοντικά προβλήματα.
5. Το παιδί σας χρησιμοποιώντας την πιπίλα αρκετές ώρες μπορεί περιορίζει την ανάπτυξη γλωσσικών δεξιοτήτων του.
6. Το παιδί σας δεν θα μπορεί να ελέγξει τις απογοητεύσεις του, χωρίς την προσφυγή σε πιπίλισμα πιπίλα.
7. Με τη χρήση της πιπίλας το παιδί βαριέται και μπορεί να μην είναι σε εγρήγορση ή ασχολείται με ερεθίσματα που του προσφέρει το οικογενειακό του περιβάλλον (παιχνίδια, συζήτηση).

«Η ηλικία των 2 ετών είναι πολύ καλή», λέει ο δρ Λουκ Ματράνγκα, πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας Γενικής Οδοντιατρικής και αναπληρωτής καθηγητής στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Creighton, στην Ομάχα της Νεμπράσκα. «Κάθε ενδεχόμενο πρόβλημα με τα δόντια του μωρού ή τις υποκείμενες οστικές δομές μπορεί να διορθωθεί εάν το παιδί πάψει να χρησιμοποιεί την πιπίλα μεταξύ 2 και 3 ετών», τονίζει. Βέβαια δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο για το σπάσιμο της συνήθειας σε μια μέρα. Μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας με μία διαδικασία λιγότερο τραυματική για εκείνο.
.

Προτάσεις

1. Εντάξτε στο καθημερινό του πρόγραμμα διασκεδαστικές δραστηριότητες για να αυξάνονται τα χρονικά διαστήματα όπου το παιδί θα αναζητά την πιπίλα. Ένα παιδί που χαλαρώνει ή βαριέται (μη έχοντας κάτι να κάνει) θα βρίσκει ευκαιρία να ζητά την αγαπημένη του συνήθεια.
2. Όταν το παιδί σας αρχίζει να επιμένει σχετικά με τη χρήση της πιπίλας του, προσπαθήστε να το ενθαρρύνεται να τραγουδήσετε παιδικά τραγούδια ή να χορέψετε ακούγοντάς τα.
3. Βοηθήστε το παιδί σας να μάθει να ελέγχει τις απογοητεύσεις του, εξηγώντας του με λόγια για το πρόβλημα που κάθε φορά προκύπτει. Αφήστε το παιδί σας να εκφράσει τα συναισθήματά του, αν είναι αναστατωμένο ή θυμωμένο, να του δώσετε ιδιαίτερη προσοχή και αγκαλιές για να το βοηθήσει να αντιμετωπίσει την κατάσταση.
4. Αφήστε το παιδί σας να λάβει σημαντικό μέρος στη διακοπή αυτής της διαδικασίας. Δώστε του επιλογές! Στην αρχή, φτιάξτε ένα πρόγραμμα με εικόνες και πείτε του ποιο διάστημα της ημέρας (πρωί, μεσημέρι, βράδυ) δε θα χρησιμοποιήσει καθόλου την πιπίλα. Το ίδιο θα επιλέξει και θα βάλει στο διάστημα της ημέρας κάτι (π.χ. ένα αυτοκόλλητο) που θα σηματοδοτεί αυτή την επιλογή. Επιβραβεύστε το παιδί όταν το πετύχει:
α) λεκτικά (π.χ. «Είμαστε υπερήφανοι που μεγαλώνεις») και εκφράζοντας έντονα τα συναισθήματα σας και
β) με ενισχυτές όπως μία βόλτα, να φτιάξετε μαζί κέικ ή να πάτε μαζί στο σούπερ μάρκετ, να παίξετε στην αυλή, να παίξετε μαξιλαροπόλεμο ή να φτιάξετε μία ζωγραφιά/ κολλάζ μαζί.
Σιγά σιγά δώστε του την ευκαιρία να αποφασίσει και για ακόμη ένα διάστημα της ημέρας.
5. Ξεκινήστε ένα γράφημα ανταμοιβής για να σηματοδοτήσει την πρόοδο του παιδιού σας (π.χ. ένα πίνακα με φατσούλες χαρούμενες που δηλώνουν επιτυχείς προσπάθειες).

6. Ποτέ μην χρησιμοποιείτε τιμωρία ή ταπείνωση για να αναγκάσετε το παιδί σας να σταματήσει να χρησιμοποιεί πιπίλα.

7. Μαζέψτε τις περισσότερες πιπίλες από τα δωμάτια του σπιτιού και αφήστε μόνο μία που θα βρίσκεται πάντα στο δωμάτιό του. Με αυτό τον τρόπο δε θα βλέπει συνεχώς πιπίλες γύρω του για να τις ζητά και θα συνδυάσει το χώρο του με χώρο ηρεμίας και χαλάρωσης για τη χρήση πιπίλας.
8. Σχεδιάστε/ χρωματίστε μαζί με το παιδί σας ένα κουτί ή ένα βάζο, όπου μέσα θα βάλει όλες τις πιπίλες του και βάλτε το στο μπαλκόνι ή στην αυλή του σπιτιού σας για να το πάρει ο αγαπημένος του ήρωας (π.χ. νεράιδες που έχουν μωράκια, ο σπάιντερμαν, ο μακουίν, κ.ά.). Μην ενδώσετε την επόμενη μέρα αν το παιδί είναι ανήσυχο ή σας ζητά επίμονα την πιπίλα.
9. Πρέπει να πιστέψετε ότι εσείς σαν γονείς έχετε την ευθύνη της διακοπής της πιπίλας και το παιδί σας είναι αυτό που θα πρέπει να εκπαιδευτεί σε αυτό.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Υπερκινητικότητα…πως να την αντιμετωπίσετε

Της ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ Η. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ψυχολόγος- Σύμβουλος Μελέτης παιδιών

(Meletao_Sosta@windowslive.com)

<<Όταν ένα παιδάκι είναι υπερκινητικό και όλη μέρα τρέχει και πηδάει
στον παιδικό σταθμό,  πως μπορεί μια μαμά να το μάθει να κάθετε στη θέση του
και να ακολουθεί την ομάδα ;;; Έχει δημιουργηθεί θέμα στο παιδικό
σταθμό..και είπαν ότι αν συνεχίσει έτσι στα νήπια δεν θα το δεχτούν…τι
κάνουμε;;;;;;>>

Αγαπημένες μου μανούλες που έχετε παιδάκι με σύνδρομο  υπερκινητικότητας,
Θα ξεκινήσω, μεταφέροντάς σας τον τρόπο με τον οποίο εγώ βλέπω και αντιμετωπίζω παιδάκια που έχουν αξιολογηθεί ως υπερκινητικά…. είναι παιδάκια με περίσσια ζωντάνια!!!!
Κατανοώ ότι αυτή η αστείρευτη ενέργειά τους είναι πολύ κουραστική – ιδίως για τους τρίτους που δεν γνωρίζουν πώς να συμπεριφερθούν σε ένα τέτοιο παιδί-  γιατί κακά τα ψέματα η μανούλα μπορεί να μην έχει την αστείρευτη ενέργεια του παιδιού της, αλλά έχει ατέλειωτη αγάπη για το σπλάχνο της ό,τι κι αν κάνει, ό,τι κι αν είναι, οι τρίτοι όμως; Ένα είναι βέβαιο, ότι πρώτα από όλα  οι γονείς  είναι αυτοί που απαιτείται  να είναι γεμάτοι με κατανόηση, υποστήριξη, αυτοπεποίθηση και θετική στάση απέναντι στο παιδί τους.
Το πρόβλημα για μένα με τα υπερκινητικά παιδιά δεν είναι τόσο τα ίδια τα παιδιά, όσο οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν στα σχολεία, οι οποίοι δυστυχώς στην πλειοψηφία τους δεν γνωρίζουν πρακτικά τι να κάνουν και πώς να αντιμετωπίσουν ένα υπερκινητικό παιδί μέσα στην σχολική τάξη. Τα παιδιά με υπερκινητικότητα,  με ή χωρίς διάσπαση προσοχής, φαίνεται δύσκολο να ακολουθούν μία απλή εντολή, ένα καθημερινό σχολικό πρόγραμμα στατικών δραστηριοτήτων. Το θέμα είναι τι μπορείτε να κάνετε ώστε στον παιδικό σταθμό ή στο σχολείο να μπορεί να μάθει να κάθεται στην θέση του και όχι να τρέχει και να πηδάει στον χώρο ανεξέλεγκτα.
Το πρώτο βήμα σαφώς  -αμέσως μετά την αναγνώριση και αποδοχή από τους γονείς ότι το παιδάκι τους έχει σύνδρομο υπερκινητικότητας- απαιτεί την έναρξη ειδικού εκπαιδευτικού προγράμματος σε κέντρο ειδικής αγωγής. Εκεί θα μάθει μία σειρά βασικών κανόνων οι οποίο πρέπει να υπάρχουν σαν κανόνες-εικόνες και στο σπίτι, αλλά και στην σχολική τάξη και πρέπει να τους βλέπει και να τους αναγνωρίζει προφορικά  και οι οποίοι είναι επαναλαμβανόμενοι στην έναρξη κάθε μέρας, αλλά και στην έναρξη αμέσως μετά την άφιξη του παιδιού στο σχολείο καθημερινά.  Οι γονείς πρέπει να δώσουν έμφαση στον αθλητισμό ώστε η υπερκινητικότητα να μην εγκλωβίζεται, αλλά να εκτονώνεται. Σίγουρα ένα διαμέρισμα δεν δίνει τον χώρο και τη δυνατότητα στο υπερκινητικό παιδί να κινηθεί με την άνεση που θα ήθελε, ένας  αθλητικός όμως χώρος μπορεί!
Στο σχολείο ένα παιδί με υπερκινητικό σύνδρομο είναι φλύαρο, περιφέρεται εκτός της θέσης του και ενοχλεί τους συμμαθητές του,  έχει έντονη διάσπαση προσοχής και δεν ακούει  τον άλλο όταν μιλάει, διακόπτει  διαρκώς μια συζήτηση,  είναι αποδιοργανωτικό, διακινδυνεύει χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες, εισχωρεί σε καταστάσεις απρόσκλητο και δεν περιμένει την σειρά του σε ομαδικές εργασίες και παιχνίδια.
Ανάλογα την κάθε περίπτωση ξεχωριστά, θα πρέπει το παιδί στο σχολείο να έχει ειδικό συνοδό από το κέντρο ειδικής αγωγής ή γενικά από ειδικό ψυχολόγο που ασχολείται με τον συγκεκριμένο τομέα και είναι γνώστης αυτού θεωρητικά και πρακτικά. Για την  παρουσία του συνοδού σε ένα σχολείο –κυρίως δημόσιο- χρειάζεται μία γραφειοκρατική διαδικασία μεν, αλλά αξίζει τον κόπο, καθώς θα διαπιστώσετε ότι η παρουσία του/της αποφέρει αποτελέσματα. Ο ρόλος του συνοδού είναι ο εκπαιδευτικός προγραμματισμός για την συμπεριφορά του παιδιού μέσα στην τάξη και απαιτεί την πλήρη συνεργασία του με τον/την εκπαιδευτικό/δασκάλα του.
Ο εκπαιδευτικός προγραμματισμός συμπεριλαμβάνει:
1)      ΚΑΝΟΝΕΣ –που προανέφερα-  οι οποίοι να μην γίνονται απομονωμένα μόνο στο υπερκινητικό παιδί αλλά για τα παιδιά όλης της τάξης ως ομάδα ώστε να μην στιγματίζεται ως «προβληματικό» παιδί από τους συμμαθητές και συμμαθήτριές τους….Όλοι γνωρίζουμε άλλωστε πόσο σκληρά μπορούν να γίνουν τα παιδιά….
2)      ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ .Πρέπει σε έναν πίνακα να παρουσιάζεται με απλά σκίτσα το πρόγραμμα που θα ακολουθηθεί (εκπαιδευτικό και μη) την κάθε ημέρα. Αυτό δίνει την δυνατότητα να μειώνεται η ανησυχία για το τι θα ακολουθήσει και σετάρει μία μορφή χρόνου στη διαδοχή των σχολικών δραστηριοτήτων της ημέρας.
3)      ΣΧΕΣΗ ΠΑΙΔΙΟΥ-ΔΑΣΚΑΛΑΣ. Ο συνοδός έχει σαν στόχο να μην απομονώνει το παιδί, αλλά αντίθετα να φέρει το παιδί και τον δάσκαλο σε μία σωστή επικοινωνία με τους κώδικες κατανόησης που μαθαίνει από το κέντρο ειδικής αγωγής. Κατ΄αυτό τον τρόπο χτίζεται μία σωστή σχέση και επικοινωνία του υπερκινητικού παιδιού με την δασκάλα. Ο συνοδός δηλαδή, εκτός από το παιδί «εκπαιδεύει» και την δασκάλα ταυτόχρονα στο πώς αντιμετωπίζει  τις παρορμητικές συμπεριφορές του παιδιού.
4)      ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΔΑΣΚΑΛΟΥ. Ο συνοδός πολλές φορές καλείται να επισημάνει στην δασκάλα την σωστή συμπεριφορά της ίδιας προς το υπερκινητικό παιδί. Η τιμωρία απορρίπτεται και αντικαθιστάται με το γνωστό ΤΙΜΕ OUT όπου σε περίπτωση «μη σωστής συμπεριφοράς» του παιδιού του δίνεται 1-10 λεπτά χρόνος να ηρεμήσει.
Η επιβράβευση με λεκτικούς και μη τρόπους ενθαρρύνει την σωστή συμπεριφορά και την προσπάθεια. Σε ένα υπερκινητικό παιδί πρέπει να δίνονται συγκεκριμένες εντολές π.χ. «Νίκο τώρα θα ζωγραφίσεις» μετριασμένη διαλλακτικότητα και όχι πολλές  επιλογές. Η οργάνωση είναι πολύ σημαντικός παράγοντας για ένα παιδί.
5)      ΚΙΝΗΣΗ και ΟΧΙ ΣΤΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Το καθημερινό εκπαιδευτικό πρόγραμμα εντός του σχολικού χώρου πρέπει να διαμορφώνεται έτσι ώστε να έχει όσο το δυνατόν λιγότερες στατικές δραστηριότητες (αυτό είναι εφικτό κυρίως για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας ή για αυτά που είναι νήπιο).
Η εκπαίδευση –το μάθημα με απλά λόγια- πρέπει να συνδυάζει και την κίνηση.
Ο συνοδός  καλείται να διαμορφώνει λοιπόν σε συμφωνία με την δασκάλα τις δραστηριότητες σε κινητικές, σε διαδραστικές.
6)      ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ. Καλό θα ήταν και αυτό συνιστάται, το παιδί μέχρι να αφομοιώσει στο μυαλό του αλλά και στην συμπεριφορά τους κανόνες που  διδάσκεται και από το κέντρο ειδικής αγωγής, να παραμένει στο σχολείο αρχικά για λίγη ώρα –περίπου στη 1μιση ώρα- και σταδιακά με την πολύτιμη βοήθεια του συνοδού, να αυξηθεί ο χρόνος παραμονής στο σχολείο (αυτό ισχύει κυρίως για το αρχικό στάδιο όταν το παιδί είναι 3 ετών, 4, 5 ή 6 και ξεκινάει την ορθή ένταξή του με συνοδό)
Μέχρι πρόσφατα πίστευαν ότι στα παιδιά με διαταραχή υπερκινητικότητας και διάσπασης προσοχής η διατροφή δεν θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνει  πρόσληψη ζάχαρης και υπερβολικών υδατανθράκων, αλλά αυτή η άποψη πλέον έχει αρχίσει και καταρρίπτεται με τις νέες μελέτες. Παρόλα αυτά, μία σωστή διατροφή προσδίδει θετικά σε όλους ανεξαιρέτως.

Ταμεία κάλυψης εξόδων

ΙΚΑ:

1η ενέργεια : Κανονίστε το πρώτο ραντεβού στο Κέντρο Παιδοψυχικής Υγιεινής Πολυτεχνείου 1, Πύλη Αξιού 546 26 Θεσσαλονίκη, τηλ 2310 521800 ώστε το παιδί να περάσει από επιτροπή ειδικών και δίνεται γραπτή γνωμάτευση-συνταγή.

2η ενέργεια : Η γνωμάτευση-συνταγή παραδίδεται στο περιφερειακό ΙΚΑ όπου ανήκετε και θα σχηματιστεί ο  φάκελος του παιδιού.

Σε κάθε άλλη περίπτωση ταμείου(, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΓΕΣ, ΓΕΝ ,ΟΑΕΕ, ΟΠΑΔ, ΤΥΔΚΥ, ΤΣΑΥ, ΤΑΠΟΤΕ, ΝΑΤ, ΕΔΟΕΑΠ, ΤΣΕΥΠ, Τ.Α.Ι.Σ.Υ.Τ κλπ.):

1η ενέργεια : Κλείνετε το πρώτο ραντεβού σε οποιοδήποτε δημόσιο νοσοκομείο-δημόσιο φορέα, ώστε το παιδί να  περάσει από επιτροπή ειδικών και να δοθεί  γραπτή γνωμάτευση-συνταγή.

Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης

Ιατροπαιδαγωγικό Κέντρο Β. Ελλάδος

Γιαννιτσών 52 & Αγ. Πάντων, 546 27, Θεσσαλονίκη, τηλ 2310 554031-2
 

Ιατροπαιδαγωγικό Κέντρο του Γ.Ν. "Γ.Παπανικολάου"

Μαβίλη 11, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310515655
 

Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «Ιπποκράτειο»

Παιδοψυχιατρικό Τμήμα

Κωνσταντινουπόλεως 49, 546 42 Θεσσαλονίκη, τηλ 2310 838004 ,  2310 892505

Κέντρο Ψυχικής Υγιεινής (Ν.Π.Ι.Δ)

Παράρτημα Θεσσαλονίκης

Ιατροπαιδαγωγική Υπηρεσία

Καυταντζόγλου 36 & Παπάφη, 546 39 Θεσσαλονίκη, τηλ 2310 845130-1, 2310 845900

 

2η ενέργεια : Η γνωμάτευση-συνταγή παραδίδεται στην αντίστοιχη υπηρεσία του ταμείου όπου ανήκετε και και θα σχηματιστεί ο  φάκελος του παιδιού.

Μπορούμε να σας ενημερώσουμε αναλυτικά για τις ενέργειες που απαιτούνται ανάλογα με το ταμείο σας.

Όταν τα άλογα θεραπεύουν

 

Συγγραφέας: Απόστολος Μαυρομάτης 

«Η ιππασία μετατρέπει εμένα και το άλογο μου σε μία οντότητα, γεμίζω με ευγνωμοσύνη προς την ζωή, προς τα απλά πράγματα και αισθήματα, όπου η αντοχή και η υπομονή κάποτε μας ανταμείβουν…» Λίζ Αρτέλ

Χωρίς τα άλογα η ιστορία του κόσμου θα ήταν πολύ διαφορετική. Ο Ξενοφών υποστηρίζει πως «η εξωτερική εμφάνιση του αλόγου είναι ό,τι πιο όμορφο για την εσωτερικότητα του ανθρώπου». Ο Ιπποκράτης σύστηνε ιππασία για άτομα που υπέφεραν απο αυπνία, όπως και ο Ασκληπιάδης πρότεινε ιππασία για θεραπεία ατόμων με επιληψία και διάφορες περιπτώσεις παράλυσης ή πάρεσης.

Η θεραπευτική ιππασία ή ιπποθεραπεία σήμερα χορηγείται σε άτομα με ειδικές ικανότητες για να συντελέσει κι αυτή στην προσπάθεια να καλυτερέψουν τον τρόπο διαβίωσης τους. Πράγματι, κάποιος μπορεί να δεί αποτελέσματα που δεν θα περίμενε και θα έμενε έκπληκτος μπροστά σ’ αυτά που μπορεί να κάνει ένα άλογο στον αναβάτη του. Το σίγουρο είναι πως ενισχύεται η κινησιολογία του, καθώς πρόκειται για άθλημα, το περίεργο όμως θα μπορούσε κάποιος να πέι, είναι το ότι βελτιώνονται όσο αναφορά την λειτουργία τους, οι «ψυχολογικές σφαίρες» (μνήμη, προσοχή, αντίληψη, επεξεργασία κ.α.). Ακόμη και σήμερα αποτελέι μυστήριο το πως ακριβώς επιδρά σ’ αυτό το επίπεδο η θεραπεία. Υποστηρίζεται πως, το γεγονός οτι ο θεραπευόμενος «αφήνεται» στην πλάτη του αλόγου, χωρίς να έχει ο ίδιος άμεση επαφή με το έδαφος, τον υποβοηθά στην συγκέντρωση και στην προσοχή. Σε άτομο με επικοινωνιακές δυσλειτουργίες και αναπτυξιακές διαταραχές, το άλογο γίνεται το μέσο επικοινωνίας, σε πρώτο στάδιο με τον θεραπευτή και τους βοηθούς του κι έπειτα με τους τριγύρω του, εκτός θεραπευτικού πλαισίου. Σε άτομα με θέματα άρθρωσης , λόγω της ανάπτυξης της γενικής και λεπτής κινητικότητας, όπως και της ρύθμισης του κεντρικού και περιφερικόυ νευρικού συστήματος, παρατηρείται πως βελτιώνεται σημαντικά, σε συνδιασμό με την παράλληλη ή ακόμη ταυτόχρονη λογοθεραπευτική παρέμβαση. Η παιδαγωγική ιπποθεραπεία, η οποία εφαρμόζεται κυρίως στο εξωτερικό, αναπτύσει πιο συγκεκριμένα τις ικανότητες των παιδιών σε όλους τους τομείς και δίνει γερές νοητικές και πνευματικές βάσεις για την εξέλιξη και την ανάπτυξή τους, καθώς τα παιδιά μαθαίνουν να παίζουν, να κάνουν διάλογο, να σκέφτονται συγκροτημένα την ώρα που ιππεύουν.

Η θεραπευτική ιππασία πρόκειται για εναλλακτική μέθοδο θεραπείας, την οποία ακολουθούν αρκετοί στην Ελλάδα. Τα παιδιά μαθαίνουν πως να περιποιούνται, πως να ιππεύουν, πως να επιβραβεύουν και να αγαπάνε τα άλογα, αναπτύσουν το αίσθημα της ευθύνης και της εμπιστοσύνης προς το άλογο και τον εαυτό τους. Η ιπποθεραπεία βοηθά στην ανάπτυξη των γνωστικών και αισθητηριακών λειτουργιών σε άτομα με ιδιαίτερες ικανότητες. Θα μπορούσαμε σε γενικές γραμμές να αναφέρουμε τα παρακάτω προτερήματα που προσφέρει η θεραπευτική ιππασία: 1. Γενική χαλάρωση και ρύθμιση του τόνου των μυών, ειδικά σε περιπτώσεις
σπαστικότητας και αταξίας των κινήσεων.
2. Σωστή τοποθέτηση της λεκάνης και της σπονδυλικής στήλης.
3. Δίνεται η ευκαιρία σε άτομα με κινησιολογικά θέματα, να «μιμιθούν» οι μύες της σπονδυλικής του στήλης, τις κινήσεις που κάνουν οι μύες ενός ατόμου που περπατάει στα πλαίσια της νόρμας.
4. Παρατηρείται μια γενική ψυχοθεραπευτική επίδραση στους ιππείς, διότι ξεφεύγουν απο τα γνωστά πλαίσια της θεραπείας και βιώνουν συναισθήματα πρωτόγνωρα γι αυτους.

Τέτοιου είδους θεραπεία, σύμφωνα με τον Ελληνικό Σύλλογο Ιπποθεραπείας και Θεραπευτικής Ιππασίας, πρέπει να εφαρμόζεται μόνο απο ειδικούς θεραπευτές (κινησιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές κ.ά.), οι οποίοι έχουν εμπειρία με τον ιππικό κόσμο και ειδικές γνώσεις πάνω στην θεραπευτική ιππασία.

Είναι το παιδί μου διαφορετικό απο τα άλλα;

Ποια σημάδια θα έπρεπε να προσέξουμε στο παιδί μας που μπορεί να αποτελούν ενδείξεις για μετέπειτα δυσκολίες στη μάθηση;
Οι γονείς όσο το παιδί τους είναι στη προσχολική ηλικία παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδικασία της μάθησης. Είναι οι “δάσκαλοι” του και αυτοί που μπορούν να παρατηρήσουν το τρόπο που αυτό μαθαίνει. Υπάρχουν λοιπόν κάποιες ενδείξεις που μπορεί να τους υποψιάσουν ότι το παιδί τους είναι πιθανό να αντιμετωπίσει μαθησιακές δυσκολίες με την ένταξη του στο σχολείο.
Κάποια απο αυτά τα σημεία που είναι σημαντικά να τους δώσουμε βάση αν συμβαίνουν είναι:
• Να μην έχει αποφασίσει ποια πλευρά του σώματος του θα είναι η πρωταγωνιστική, η “καλή” του πλευρά. Τα παιδιά στη διάρκεια της προσχολικής τους ηλικίας διαλέγουν με ποιο χεράκι θα γράφουν, θα πιάνουν το κουτάλι/πιρούνι, την οδοντόβουρτσα τους κτλ. Αν ακόμα παιδεύεται να αποφασίσει ή αλλάζει χέρι κάθε φορά που είναι να κάνει κάτι τότε ίσως αυτό μας δείχνει ότι ο εγκέφαλος του μικρού μας δεν έχει “αποφασίσει” σε ποιο ημισφαίριο θα είναι το κέντρο του λόγου και της κίνησης. Αυτό σημαίνει ότι και τα δύο του χέρια είναι το ίδιο χρήσιμα προς το παρόν οπότε και δε θα πρέπει να το πιέσουμε προς μια κατεύθυνση. Είναι πολυ σημαντικό η επιλογή του χεριού να γίνει αβίαστα απο το παιδί.
• Μια καλή πηγή που μας δίνει κάποιες πρώτες πληροφορίες για τη γραφή του παιδιού είναι οι ζωγραφιές του. Έτσι παιδιά που όταν ενταχθήκανε στην εγγράματη παιδεία αντιμετωπίσανε δυσκολίες στη κατεύθυνση της γραφής πχ. καθρεφτική γραφή (ε ή 3) στις ζωγραφιές των προγούμενων χρόνων είχαν παρατηρηθεί στοιχεία που παρέπεμπαν σε δυσκολία προσανατολισμού. Ένα τέτοιο παράδειγμα μπορεί να είναι μια σημαία που βρίσκεται να ανεμίζει στην αριστερή πλευρά του στύλου ή ακόμα και να εμφανίζονται αντικείμενα που είναι ανάποδα ή σαν να τα βλέπουμε μέσα απο καθρέφτη.
• Να δυσκολεύεται να ξεχωρίσει το δεξί με το αριστερό.
• Ο προφορικός του λόγος να μην έχει “ολοκληρωθεί”. Να δυσκολεύεται να προφέρει κάποιες λέξεις ή να αποφεύγει να χρησιμοποιεί πολύπλοκο λεξιλόγιο. Ο προφορικός λόγος είναι η βάση για τον γραπτό και για αυτό είναι σημαντικό το παιδί μας να ξεκινήσει το δημοτικό σχολείο χωρίς να έχει σημαντικά προβλήματα στη χρήση του προφορικού λόγου. Με αυτό το τρόπο θα αποφύγουμε να αποτυπωθούν όλες αυτές οι δυσκολίες του προφορικού στον γραπτό του λόγο.
• Κινητική ανωριμότητα. Αυτό μεταφράζεται ώς δυσκολία κυρίως στη χρήση του μολυβιού και ψαλιδιού. Έτσι αν το παιδί μας είναι 4 χρονών και ακόμα δεν μπορεί να πιάσει το μολύβι με ένα λειτουργικό τρόπο, δηλαδή με ένα τρόπο που να πλησιάζει το τρόπο των ενηλίκων και να του δίνει τη δυνατότητα να “μουτζουρώνει” ένα χαρτί ή αν το ψαλίδι που είναι στο σωστό μέγεθος για τα χεράκια του, δυσκολεύεται πολύ να το χρησιμοποιήσει τότε αυτά είναι σημαντικά στοιχεία που θα έπρεπε να προσέξουμε.
• Δυσκολία στη συγκέντρωση. Αν παρατηρούμε ότι το παιδί μας δεν μπορεί να συμμετέχει ή να παρακολουθήσει για ένα ικανό διάστημα μια δραστηριότητα πχ. να παίξει σε ένα ομαδικό παιχνίδι, να παρακολουθήσει ενα παιδικό πρόγραμμα μικρής διάρκειας στη τηλεόραση, αν αφήνει συνεχώς το ένα παιχνίδι για να παίξει με ένα άλλο ή ακόμα αν δεν μπορεί να πάρει ευχαρίστηση απο καμία δραστηριότητα γιατί απλά δεν συγκεντρώνεται σε καμία.
• Δυσκολία να διηγηθεί μια ιστορία που άκουσε ή ένα γεγονός που του συνέβει . Τα παιδιά με τη κατάκτηση της ομιλίας αποκτούν και την ικανότητα να διηγούνται ιστοριούλες. Ο αφηγηματικός λόγος είναι απο τις πιο σημαντικές κατακτήσεις του ανθρώπου.
Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε κάτι πολύ σημαντικό. Όλα τα παραπάνω στοιχεία αποτελούν πιθανές ενδείξεις για εμφάνιση μαθησιακών δυσκολιών στο μέλλον. Δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι όσα παιδιά εμφανίζουν κατα τη νηπιακή τους ηλικία ένα ή περισσότερα απο τα παραπάνω στοιχεία θα αντιμετωπίσουν οπωσδήποτε δυσλειτουργία στη σχολική τους ζωή που να σχετίζεται με τη μάθηση. Αποτελεί όμως πραγματικότητα ότι τα παιδιά που παίρνουν τη διάγνωση κάποιας μαθησιακής δυσκολίας, στο παρελθόν είχαν εμφανίσει κάποια απο τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Επομένως είναι καλό αν συστηματικά κάτι μας προβληματίζει για το παιδί μας, να κάνουμε μια πρώτη επίσκεψη σε έναν ειδικό που εμπιστευόμαστε, ώστε να ενημερωθούμε για το αν πρέπει να ανησυχούμε ή όχι.