Ο εγκέφαλος των ατόμων με αυτισμό τους χαρίζει άλλες δεξιότητες

Μια νέα ματιά στη διαταραχή του αυτισμού προσφέρουν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ στον Καναδά. Σύμφωνα με μελέτη τους οι άνθρωποι που εμφανίζουν αυτισμό χρησιμοποιούν τον εγκέφαλό τους με διαφορετικό τρόπο, γεγονός το οποίο ίσως εξηγεί γιατί ορισμένοι από αυτούς επιδεικνύουν εξαιρετική ικανότητα οπτικής μνήμης και μπορούν να σχεδιάζουν αντικείμενα με εντυπωσιακή λεπτομέρεια.

Για να καταλήξουν στο συμπέρασμά τους οι ερευνητές εξέτασαν δεδομένα που αφορούσαν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο αυτιστικός εγκέφαλος προκειμένου να ερμηνεύσει πρόσωπα, αντικείμενα και γραπτές λέξεις. Τα στοιχεία είχαν συγκεντρωθεί σε διάστημα 15 ετών ύστερα από εξέταση 357 ατόμων με αυτισμό και 370 ατόμων που δεν εμφανίζουν τη διαταραχή.

Περισσότερη δραστηριότητα

Όπως περιγράφουν στο σχετικό άρθρο, το οποίο δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Human Brain Mapping», ο εγκέφαλος των ανθρώπων με αυτισμό παρουσιάζει μεγαλύτερη δραστηριότητα από ό,τι ο εγκέφαλος όσων δεν εμφανίζουν αυτισμό στις περιοχές που βρίσκονται προς το πίσω μέρος του ενώ αντιθέτως η δραστηριότητα είναι μικρότερη στις πρόσθιες περιοχές του. Η ανακάλυψη, επισημαίνουν, υποδηλώνει ότι σε ορισμένους ανθρώπους με αυτισμό οι οπίσθιες περιοχές του εγκεφάλου πρέπει να είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένες.

Συγκεκριμένα στον εγκέφαλο των ανθρώπων με αυτισμό παρατηρείται εντονότερη δραστηριότητα στην κροταφική και την ινιακή χώρα, η οποία σχετίζεται με την αντίληψη και αναγνώριση των σχημάτων και των αντικειμένων. Η δραστηριότητα εμφανίζεται μειωμένη σε σχέση με τους ανθρώπους που δεν εμφανίζουν αυτισμό στις περιοχές του πρόσθιου φλοιού, οι οποίες σχετίζονται με τη λήψη αποφάσεων, τον γνωσιακό έλεγχο, τον σχεδιασμό και την εκτελεστική ικανότητα.

Διαφορετικός συντονισμός

«Εχουμε μια φυσική τάση να νομίζουμε ότι, κατά πρώτον, ο αυτισμός είναι μια ασθένεια και, κατά δεύτερον, η ασθένεια αυτή σημαίνει έλλειψη συντονισμού» δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ο συγγραφέας της μελέτης Λοράν Μοτρόν του Κέντρου Αναπτυξιακών Διαταραχών του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ. «Αυτό όμως που βλέπουμε εδώ είναι ότι ο αυτισμός είναι ένας διαφορετικός συντονισμός. Βλέπουμε ένα συγκεκριμένο πρότυπο, με συγκεκριμένες λειτουργίες, το οποίο ανταποκρίνεται στις επιδόσεις των ανθρώπων που τον εμφανίζουν στο συμπεριφορικό επίπεδο».

Η διαφορετική οργάνωση του εγκεφάλου εξηγεί ίσως γιατί ορισμένοι άνθρωποι με αυτισμό είναι καλύτεροι σε ορισμένες οπτικές εργασίες και χειρότεροι σε άλλες λειτουργίες. Μπορούν για παράδειγμα να σχεδιάσουν εξαιρετικά ακριβείς και λεπτομερείς εικόνες από μνήμης αλλά μπορεί να τους είναι δύσκολο να ερμηνεύσουν τις εκφράσεις ενός προσώπου.
Οι ερευνητές ελπίζουν ότι τα ευρήματά τους θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη μεθόδων που θα βελτιώσουν τις συνθήκες της ζωής όσων εμφανίζουν τη διαταραχή. «Για παράδειγμα» εξήγησε ο κ. Μοτρόν «οι διαπιστώσεις μας ίσως δείχνουν προς ένα τρόπο διδασκαλίας ο οποίος θα είναι πολύ πιο φυσικός από τις μεθόδους που προσφέρονται σήμερα στους ανθρώπους με αυτισμό».

Πηγή

7 πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε όταν το παιδί είναι θυμωμένο

Η αμερικανίδα σύμβουλος γονιών Kim Abraham λέει πως η σωστή αντιμετώπιση του παιδικού «temper tantrum» είναι δύσκολη υπόθεση. Επισημαίνει τους λάθος χειρισμούς τέτοιων ξεσπασμάτων και δίνει συμβουλές για να βοηθάτε το παιδί να ηρεμεί και να βρίσκετε μαζί την λύση του προβλήματος.

Όπως εξηγεί καταρχάς η Abraham, ο παιδικός θυμός είναι κατά κανόνα ένα δευτερεύον συναίσθημα. Δηλαδή, υπάρχει ένα άλλο δυσάρεστο συναίσθημα που ταλαιπωρεί το παιδί και προκαλεί την οργισμένη του αντίδραση. Ο θυμός έχει την ιδιότητα να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν λιγότερο αδύναμοι ή εκτεθειμένοι, απ’ό,τι ο πόνος ή ο φόβος. Αν σκεφτείτε για λίγο τι άλλο μπορεί να είναι αυτό που επηρέασε αρχικά το παιδί (απογοήτευση; λύπη; ταραχή;) θα έχετε κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Κάτι ακόμα σημαντικό που πρέπει να καταλάβετε είναι ότι ο θυμός εξυπηρετεί κάποιον σκοπό. Μας ενημερώνει ότι κάτι δεν πάει καλά… Το θέμα είναι την στιγμή εκείνη να μην πούμε ή κάνουμε πράγματα που θα πυροδοτήσουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση, όπως:

Μην στέκεστε μπροστά στο παιδί

Όποια κι αν είναι η ηλικία του, όταν το παιδί βρίσκεται σε κατάσταση πανικού είναι εκτός ελέγχου και καμία λογική δεν μπορεί να το κυριεύσει. Μπορεί να πιστεύετε ότι με το να σταθείτε μπροστά στο παιδί και να το κοιτάξετε στα μάτια τη στιγμή που ξεσπά έντονα, θα το τιθασεύσετε. Το πιθανότερο, όμως, είναι ότι θα το «φουντώσετε» ακόμα περισσότερο. Εφόσον το παιδί είναι ασφαλές, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι απομακρυνθείτε και να του δώσετε τον χώρο που μπορεί να χρειάζεται για να ξεσπάσει.

Μην παρασύρεστε από τα συναισθήματά σας

Την στιγμή που το παιδί είναι θυμωμένο, αντί να αντιδράσετε και εσείς ανάλογα, κάντε ένα βήμα πίσω και προσπαθήστε να γίνετε εξωτερικός παρατηρητής της κατάστασης. Εν ανάγκη κάντε μία βόλτα, περπατήστε λίγο, πάρτε μερικές βαθιές ανάσες και προσπαθήστε να διατηρήσετε τον έλεγχο. Επαναλάβετε μέσα σας την φράση «θα λειτουργήσω σύμφωνα με την λογική –θα έχω υπομονή και θα διατηρήσω την ψυχραιμία μου». Μέρος του «έργου» μας ως γονείς είναι να δίνουμε το καλό παράδειγμα, αναφορικά με το πώς πρέπει να λειτουργούμε σε διάφορες δύσκολες καταστάσεις…

Μην βγάζετε συμπεράσματα για τον θυμό του παιδιού

Το παιδί σας δεν έχει πάντα άδικο όταν ξεσπά έντονα ή και βίαια. Παρόλο που η συμπεριφορά αυτή δεν είναι αποδεκτή, οι αιτίες της μπορεί να είναι. Άλλωστε, όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν το δικαίωμα κάποιες φορές να έχουν νεύρα; Δεν έχει το παιδί δικαίωμα να εκφράζει τα συναισθήματά του; Αν δεν σας δίνει κάποια εξήγηση αναφορικά με το τι είναι αυτό που το εξόργισε, δώστε του λίγο χρόνο μόνο του μέχρι να ηρεμήσει. Πείτε του «καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένος. Λυπάμαι που νιώθεις έτσι. Όποτε θέλεις μπορούμε να το συζητήσουμε». Αν, πάλι, βρίσκεται σε κατάσταση tantrum κατά την οποία μιλά άσχημα, σας χτυπά και σπάει πράγματα, τότε θα πρέπει να επέμβετε. Δεν μπορείτε να ελέγξετε το πώς νιώθει το παιδί, αλλά μπορείτε να του θέσετε επιπτώσεις και ευθύνες για την συμπεριφορά του. Το να αντιδράσετε και εσείς ουρλιάζοντας απλά θα χειροτερέψει τα πράγματα.

Μην προσπαθείτε να μιλήσετε λογικά με ένα θυμωμένο παιδί

Την στιγμή της έκρηξης είναι αδύνατο να κάνετε μία λογική συζήτηση με το θυμωμένο παιδί σας. Μην προσπαθήσετε να το κάνετε να συμμεριστεί την άποψή σας ή να δεχθεί αυτό που του λέτε. Η προσπάθειά σας θα καταλήξει με εσάς ακόμα πιο θυμωμένους, ιδιαίτερα αν το παιδί έχει από την φύση του εναντιωτική συμπεριφορά (οι Αμερικανοί το ονομάζουν Εναντιωτική Προκλητική Διαταραχή). Το παιδί αυτό, μάλιστα, θα προσπαθήσει να κάνει εσάς να συμμεριστείτε την άποψή του.

Μην επιβάλλετε επιπτώσεις ή εξαπολύετε απειλές εν βρασμώ

Ακολούθως τις στιγμές εκείνες, περιμένετε μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα και έπειτα επιβάλλετε επιπτώσεις στο παιδί για την συμπεριφορά του. Όταν, στην συνέχεια, το παιδί θα έχει κάπως ηρεμήσει, πείτε του «ήσουν τρομερά θυμωμένη πριν. Αναρωτιέμαι αν μετάνιωσες για όλα αυτά που είπες και έκανες…» -δώστε έτσι στο παιδί την ευκαιρία να απολογηθεί και έπειτα κρίνετε αν χρειάζονται επιπτώσεις. Αν για παράδειγμα, σε ένα ξέσπασμά της η κόρη σας κοπάνησε την πόρτα και κλείστηκε στο δωμάτιό της για να ηρεμήσει, αυτό δείχνει μία προσπάθεια διαχείρισης του θυμού της και δεν είναι απαραίτητο να τιμωρηθεί.

Μην χάσετε την ευκαιρία να μιλήσετε με το παιδί σας αργότερα

Ειδικά για παιδιά μεγαλύτερων ηλικιών, είναι σημαντικό να τα πλησιάσετε για να συζητήσετε ήρεμα τι ήταν αυτό που προκάλεσε το ξέσπασμα. Ρωτήστε το παιδί πώς ακριβώς νιώθει και γιατί νιώθει έτσι, ακούστε τι έχει να σας πει χωρίς να το διακόψετε ή να κάνετε κήρυγμα. Και ρωτήστε το τι πιστεύει πως θα μπορούσε να έχει κάνει, για να χειριστεί τον θυμό του διαφορετικά. Ρωτήστε το ακόμα αν μπορείτε να κάνετε εσείς κάτι για να το βοηθήσετε. Πολλές φορές ο λόγος που τα παιδιά ξεσπούν έντονα είναι επειδή δυσκολεύονται να λύσουν κάποια προβλήματα που αντιμετωπίζουν, τουλάχιστον όχι με υγιείς τρόπους. Με την κουβέντα, όμως, μπορεί να βοηθήσετε το παιδί να βρει λύσεις.

Μην ξεφεύγετε από τον στόχο σας

Πάντα να ρωτάτε τον εαυτό σας σε τι στοχεύετε ως γονιός. Ένας από τους στόχους των γονιών είναι να δείξουν στα παιδιά αποδεκτούς, υγιείς τρόπους συμπεριφοράς, ενώ ταυτόχρονα τους δίνουν τα «εργαλεία» επίλυσης προβλημάτων. Δεν αρκεί μόνο να πειθαρχούν οι γονείς τα παιδιά, αλλά και να τα διδάσκουν και να τα καθοδηγούν. Μερικά μαθήματα δεν απαιτούν επιπτώσεις, αλλά αποτελούν ευκαιρίες για να μιλήσετε με το παιδί και να το βοηθήσετε να βρει καλύτερους τρόπους για να διαχειρίζεται τον θυμό του στο μέλλον.

Πηγή: mama 365

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/06/pragmata-pou-den-prepei-na-kanete-otan-to-paidi-einai-thymomeno/#ixzz33k9CZzuI

Ιδρύονται νέα σχολεία ειδικής αγωγής και τμήματα ένταξης

Στην ίδρυση νέων σχολείων ειδικής αγωγής άλλα και τμημάτων ένταξης και στις δυο βαθμίδες εκπαίδευσης θα προχωρήσει το Υπουργείο Παιδείας.

Την απόφαση υπέγραψε ο Υφυπουργός Παιδείας κ. Κεδίκογλου ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η τελευταία φορά που άνοιξαν νέα σχολεία στην ειδική αγωγή ήταν το 2009. Συνολικά ιδρύονται 17 νέα σχολεία και 80 τμήματα ένταξης γεγονός που κρίνεται ιδιαίτερα θετικό για τις θέσεις εργασίας των εκπαιδευτικών της ειδικής αγωγής.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την απόφαση, στη Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, ιδρύονται :

• δύο Ειδικά Δημοτικά Σχολεία
• ένα Ειδικό Νηπιαγωγείο
• σαράντα εννέα νέα Τμήματα Ένταξης, ενώ προάγονται εννέα Ειδικά Δημοτικά Σχολεία

Στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ιδρύονται:

• δεκατέσσερις δομές Ειδικής Αγωγής (Ειδικά Επαγγελματικά Γυμνάσια, Ειδικά Επαγγελματικά Λύκεια, Ε.Ε.Ε.Ε.Κ.
• τριάντα Τμήματα Ένταξης, ενώ προστίθενται εξειδικεύσεις σε τρία Εργαστήρια Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (Ε.Ε.Ε.Ε.Κ.). 

Σύμφωνα με δημοσίευμα του eviaportal στην Εύβοια θα ιδρυθούν 7 τμήματα ένταξης σε δημοτικά, νηπιαγωγεία και γυμνάσια καθώς και 2 ΕΕΕΕΚ. 

Συγκεκριμένα στη μεν Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, ιδρύονται Τμήματα Ένταξης στο 1ο Νηπιαγωγείο Βαθέος Χαλκίδας, στο 21ο Δημοτικό Σχολείο Χαλκίδας, στο Δημοτικό Σχολείο Στυρέων και στο Δημοτικό Σχολείο Αγίας Άννας, εκτός από το ειδικό νηπιαγωγείο και το ειδικό δημοτικό σχολείο Νέου Πύργου που έχει ήδη ιδρυθεί και λειτουργεί, ενώ στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ιδρύονται Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Βόρειας Εύβοιας στη Νέα Σινασό με εξειδικεύσεις Α. Ανθοκομίας, Β. Χειροτεχνίας, Γ. Πληροφορικής, Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Δήμου Κύμης Αλιβερίου στα Κριεζά με εξειδικεύσεις Α. Ανθοκομίας, Κηπουρικής Β. Χειροτεχνίας, Γ. Πληροφορικής και τρία Τμήματα Ένταξης στο Γυμνάσιο Σκύρου, στο Γυμνάσιο Ωρεών και στο Γυμνάσιο Βαθέος Χαλκίδας.

Η απόφαση του κ. Κεδίκογλου είναι προς έγκριση στο Υπουργείο Οικονομικών για να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης και να ισχύσει από το σχολικό έτος 2014-2015.

πηγή: www.news.gr

Σε τι διαφέρουν αυτοί οι δύο εγκέφαλοι;

Κοιτάξτε προσεκτικά την εικόνα της σελίδας. Απεικονίζει δύο εγκεφάλους που ανήκουν σε δύο παιδιά τριών ετών. Είναι προφανές πως ο εγκέφαλος στα αριστερά είναι μεγαλύτερος από αυτόν στα δεξιά. Η εικόνα στα αριστερά έχει επίσης λιγότερες κηλίδες και πολύ λιγότερες σκοτεινές «ασαφείς» περιοχές.

Για τους νευρολόγους που μελετούν τον εγκέφαλο, και εργάστηκαν επάνω στην ερμηνεία της εικόνας αυτής, η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών εγκεφάλων είναι εξίσου αξιόλογη όσο και σοκαριστική. Ο εγκέφαλος στα δεξιά στερείται ορισμένες από τις βασικότερες περιοχές που φαίνονται σε αυτόν στα αριστερά. Οι ελλείψεις αυτές καθιστούν αδύνατο για το παιδί να αναπτύξει δυνατότητες που το παιδί στα αριστερά μπορεί να αποκτήσει: το παιδί στα δεξιά θα μεγαλώσει και ως ενήλικας θα είναι λιγότερο έξυπνος, θα είναι λιγότερο ικανός να συμπάσχει με τους άλλους και πολύ πιο πιθανό να εθιστεί στα ναρκωτικά και να διαπράξει βίαια εγκλήματα από το παιδί στα αριστερά. Το παιδί στα δεξιά έχει περισσότερες πιθανότητες να είναι άνεργος και να στηριχθεί στην πρόνοια, να αναπτύξει ψυχολογικά και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας.

Τι θα μπορούσε να προκαλέσει μία τόσο ριζική διαφορά στην ανάπτυξη του εγκεφάλου; Η προφανής απάντηση είναι πως πρέπει να έχει κάποια ασθένεια ή να υπέστη ένα σοβαρό ατύχημα.

Η προφανής απάντηση είναι λανθασμένη.

Η βασική αιτία της συγκλονιστικής αυτής διαφοράς μεταξύ των δύο εγκεφάλων των δύο τρίχρονων παιδιών είναι ο τρόπος με τον οποίο τους συμπεριφερόταν η μητέρα τους. Το παιδί που έχει έναν πολύ πιο ανεπτυγμένο εγκέφαλο έχαιρε της αγάπης της μητέρας του, η οποία ήταν διαρκώς παρούσα και ανταποκρινόταν πλήρως στις ανάγκες του παιδιού της. Το παιδί με τον συρρικνωμένο εγκέφαλο είχε παραμεληθεί και κακοποιηθεί. Η διαφορά στη φροντίδα που έλαβαν εξηγεί τον λόγο που ο εγκέφαλος του ενός παιδιού αναπτύσσεται πλήρως, ενώ ο άλλος όχι.

Οι νευρολόγοι αρχίζουν να κατανοούν το πώς η αλληλεπίδραση που έχει η μητέρα με το μωρό της καθορίζει το πώς, και το αν, ο εγκέφαλός του θα αναπτυχθεί με τον τρόπο που θα έπρεπε. Ο καθηγητής Allan Schore, από το UCLA, ο οποίος έχει ερευνήσει την επιστημονική βιβλιογραφία και έχει συνεισφέρει σημαντικά σε αυτή, τονίζει πως η ανάπτυξη των κυττάρων του εγκεφάλου είναι «η συνέπεια της αλληλεπίδρασης του βρέφους με τον άνθρωπο που έχει αναλάβει τον βασικό ρόλο στη φροντίδα του (συνήθως η μητέρα)». Η ανάπτυξη του εγκεφάλου του μωρού «απαιτεί θετική αλληλεπίδραση μεταξύ μητέρας και βρέφους. Η ανάπτυξη των εγκεφαλικών κυκλωμάτων βασίζεται σε αυτό».

Ο καθηγητής Schore επισημαίνει πως αν δεν φροντίσει κάποιος σωστά ένα μωρό τα πρώτα δύο χρόνια της ζωής του, τα γονίδια για διάφορες εγκεφαλικές λειτουργίες, όπως η ευφυΐα, δεν μπορούν να λειτουργήσουν και ίσως ακόμη και να μην εμφανιστούν. Η φύση και η φροντίδα δεν μπορούν να διαχωριστούν – τα γονίδια που έχει ένα μωρό θα επηρεαστούν σημαντικά από τον τρόπο που του φέρονται.

[…]

Η ζημιά που προκαλεί η παραμέληση και άλλες μορφές κακοποίησης είναι κλιμακωτή: όσο πιο σοβαρή η παραμέληση, τόσο πιο σοβαρή η ζημιά. Το 80% των κυττάρων που θα αποκτήσει ο εγκέφαλος ενός ατόμου δημιουργείται κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων χρόνων μετά τη γέννησή του. Αν εμφανιστεί κάποιο πρόβλημα στη διαδικασία της ανάπτυξης εγκεφαλικών κυττάρων και των μεταξύ τους συνδέσεων, οι ελλείψεις θα είναι μόνιμες.

Η ανακάλυψη αυτή έχει τεράστιες συνέπειες στην κοινωνική πολιτική. Εξηγεί δύο επικρατούντα χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας. Το ένα είναι πως υπάρχει ένα κύκλος στέρησης – έλλειψη μορφωτικού επιπέδου, ανεργία, φτώχεια, εθισμός, έγκλημα – που μπορεί να επηρεάσει μία οικογένεια και μόλις αυτή βρεθεί στον κύκλο, είναι σχεδόν αδύνατο να ξεφύγει.

Ο τρόπος που η ανάπτυξη του παιδικού εγκεφάλου βασίζεται στον τρόπο που συμπεριφέρθηκε η μητέρα του στο παιδί εξηγεί γιατί αυτός ο στενάχωρος κύκλος επαναλαμβάνεται. Οι γονείς που ως παιδιά είχαν παραμεληθεί, δεν έχουν πλήρως ανεπτυγμένους εγκεφάλους και ως συνέπεια παραμελούν τα δικά τους παιδιά με παρόμοιο τρόπο.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό που επικρατεί είναι η αποτυχία προγραμμάτων επανένταξης στην κοινωνία που προσπαθούν να μειώσουν το ρυθμό με τον οποίο οι κατά συρροήν ανήλικοι παραβάτες εγκληματούν. Μελέτες υποδεικνύουν πως ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς έχουν εγκεφάλους που δεν αναπτύχθηκαν πλήρως. Ως συνέπεια, ίσως αδυνατούν να ανταποκριθούν με τον ίδιο τρόπο στον σωφρονισμό, που θα απομάκρυνε άλλους με πιο ανεπτυγμένους εγκεφάλους από το έγκλημα.

Το αποτέλεσμα αυτό ίσως οδηγήσει κάποιον στο συμπέρασμα πως δεν μπορεί να γίνει τίποτα με τα κοινωνικά προβλήματα που προκαλεί η παραμέληση στην παιδική ηλικία. Αυτό θα ήταν λάθος. Υπάρχει τρόπος να σπάσει ο κύκλος και δεν είναι τρομερά δύσκολο να γίνει. Θα πρέπει να παρέμβει κάποιος εγκαίρως και να δείξει στις μητέρες που παραμελούν τα παιδιά τους πώς να τα φροντίσουν ώστε να αναπτυχθεί σωστά ο εγκέφαλός τους.

Η «πρώιμη παρέμβαση», χρησιμοποιείται στην Αμερική περισσότερα από 15 χρόνια. Εξασφαλίζει επισκέψεις από νοσοκόμα (τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα) σε μητέρες για τις οποίες υπάρχει φόβος πως θα παραμελήσουν το παιδί τους, και τις συμβουλεύει πώς να φροντίσουν το νεογέννητό τους. Στην πόλη Elmira της πολιτείας της Νέας Υόρκης, όπου τα προγράμματα αυτά λειτουργούν περισσότερο καιρό, υπάρχουν έρευνες που αποδεικνύουν πως η πρώιμη παρέμβαση βοήθησε αυτά τα παιδιά σε σχέση με άλλα του ίδιου κοινωνικού υπόβαθρου. Υπήρχαν 50% λιγότερες συλλήψεις, 80% λιγότερες καταδίκες και σημαντικά λιγότερα άτομα να εθίζονται στα ναρκωτικά.

Ο Graham Allen, υπουργός εργασίας του Nottingham North στην Αγγλία, όπου τα ποσοστά εγκυμοσύνης στην εφηβεία είναι από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη και τα ποσοστά συμμετοχής στην ανώτερη εκπαίδευση από τα χαμηλότερα, είναι υπέρμαχος της πρώιμης παρέμβασης.

«Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η πρώιμη παρέμβαση συμβάλλει σημαντικά στο να βελτιωθεί η κοινωνία μας», λέει ο κύριος Allen. «Και δεν πρέπει να ξεχνάμε και το οικονομικό όφελος. Το ποσό που εξοικονομούν οι φορολογούμενοι με τη μείωση των σπιτιών της πρόνοιας για παιδιά που σε άλλες περιπτώσεις θα μεγάλωναν εκεί, ή τις φυλακές, και ούτω καθεξής».

[…]

Η Andrea Leedsom, του κόμματος των συντηρητικών της Αγγλίας, δήλωσε: «Είναι απίστευτο. Αυτή η πολιτική έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώσει την κοινωνία μας, να εξασφαλίσει πως η επόμενη γενιά παιδιών θα γίνουν πιο υπεύθυνοι, πιο ευσυνείδητοι και πιο μορφωμένοι ενήλικες. Γνωρίζουμε τι θα πρέπει να γίνει για να το καταφέρουμε αυτό: χρειάζεται να μάθουμε στις νέες μητέρες πώς θα πρέπει να συμπεριφέρονται στα παιδιά τους τα πρώτα δύο χρόνια της ζωής τους […]».

Η εφαρμογή του προγράμματος είναι δύσκολη, καθώς τα πρώτα εμφανή αποτελέσματα θα φαίνονταν μετά από 15 χρόνια, όταν τα μωρά στα οποία παρασχέθηκε πρώιμη παρέμβαση θα γίνουν έφηβοι. Οι πολιτικοί της Αγγλίας όμως συμφωνούν πως είναι σημαντικό να εφαρμοστεί μία πολιτική που θα συμβάλλει τα μέγιστα στην κοινωνία.

Ευθύνεται το εμβόλιο MMR (Εμ-Εμ-Αρ) για αυτιστικές διαταραχές;

γράφει για μας η κα. Μόντη Αικατερίνη, παιδίατρος ειδικευμένη στην αναπτυξιολογία-παιδονευρολογία

Με την αφιέρωση της 2ας Απριλίου στον αυτισμό , βρίσκω την ευκαιρία να σχολιάσω τις φήμες για το εμβόλιο ιλαράς-ερυθράς-παρωτίτιδας (γνωστό ως Εμ- Εμ- Αρ), ότι μπορεί να είναι ένοχο για τα αυξανόμενα κρούσματα των αυτιστικών διαταραχών. Πρόκειται για μια υπόθεση που είναι ήδη «παλιωμένη», περιέργως όμως εξακολουθεί να κυκλοφορεί και να επηρεάζει νέους γονείς, ακόμη και γιατρούς.

Το πρώτο που πρέπει να πούμε είναι ότι αυτή η φήμη ήταν και παρέμεινε μια ΥΠΟΘΕΣΗ, που ποτέ δεν τεκμηριώθηκε επιστημονικά, ούτε από τους εμπνευστές της. Παρέμεινε ένα υποθετικό ερώτημα, που το μόνο που την συντηρεί είναι το ότι ο αυτισμός δεν μπόρεσε να αποδοθεί σε κάποιο σαφές αίτιο, και βέβαια ότι φαίνεται να αυξάνεται στην εποχή μας.

Γιατί όμως το MMR; Τι το έκανε να μπει στο στόχαστρο;

Εάν δεν ακολουθήσουμε «θεωριες συνομωσίας», η πιθανότερη εξήγηση είναι ο λόγος ότι ο εμβολιασμός αυτός γίνεται χρονικά πολύ κοντά στην ηλικία που περιμένουμε την εμφάνιση της ομιλίας στα παιδιά. Έτσι, αν η ομιλία φαίνεται να καθυστερεί, ενοχοποιούμε ό,τι θυμόμαστε πιο κοντινό. Η υποψία εντούτοις για αυτισμό μπορεί να τεθεί πολύ πιο νωρίς από έναν έμπειρο εξεταστή, πολύ πιο νωρίς και από τον εμβολιασμό του MMR, ακυρώνοντας έτσι προκαταβολικά τη σχετική θεωρία. Υποθετικά, θα μπορούσε να φταίει ό,τιδήποτε συνέβη, ακόμη και από την εμβρυϊκή περίοδο. Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πολλά: Τη γέννηση με καισαρική, τις εξωσωματικές γονιμοποιήσεις, την ηλικία τεκνοποίησης, τη σύγχρονη διατροφή, τα πυρηνικά, τα ραδιοκύματα της κινητής τηλεφωνίας, τη μόλυνση της ατμόσφαιρας, τα χημικά στις πάνες-βρακάκι  κλπ κλπ. Χαρακτηριστικά, μόλις πριν λίγες μέρες διάβασα σε Αμερικανικό περιοδικό, ότι στο στόχαστρο μπήκε ακόμη και το απλό αντιπυρετικό παρακεταμόλη. Οι υποθέσεις επιτρέπονται, και είναι η κινητήρια δύναμη της επιστήμης, από την υπόθεση όμως μέχρι την τεκμηρίωση η απόσταση είναι μεγάλη και απαιτείται μέθοδος. Και πραγματική τεκμηρίωση δεν έχει προκύψει για την υπόθεση του ΜΜR, ούτε για άλλο εμβόλιο (πριν από χρόνια, κάτι ανάλογο είχε γίνει με το εμβόλιο της ηπατίτιδας Β και τη συσχέτισή του με τη σκλήρυνση κατά πλάκας, που επίσης δεν αποδείχθηκε και ξεχάστηκε).

Και γιατί να μην είναι αλήθεια; Γιατί να μην δυσπιστούμε;

Δεν θα αδικούσα κανέναν που θα δήλωνε δύσπιστος. Οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν είναι αγγελούδια, και ακόμη και οι γιατροί δεν μπορούν να «θωρακιστούν» από περιπτώσεις πλάνης ή/και σκοπιμοτήτων.   Ένας γονιός που είναι ενημερωμένος και ευαισθητοποιημένος πολίτης, έχει κάθε λόγο να διατηρεί επιφυλάξεις και να «το ψάχνει». Κάπου όμως υπάρχει ένα μέτρο, γιατί αν δεν το τηρήσουμε και το τραβήξουμε στα άκρα, θα μπορούσαμε αντίστροφα να σχολιάσουμε ότι αυτή η φήμη, παρά το ότι δεν  αποδείχθηκε συνεχίζει να τροφοδοτείται , οπότε ίσως κάποιους άλλους τους συμφέρει να κρατήσουμε την προσοχή μας στο εμβόλιο αυτό, αντί να αναζητήσουμε τον πραγματικό ένοχο (!).

Και τι θα γίνει στο κάτω κάτω αν δεν εμβολιάσω το παιδί μου, μέχρι να ξεκαθαρίσει το ζήτημα;

Κατ αρχάς το ζήτημα θεωρείται ξεκαθαρισμένο από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ότι δεν αποδείχθηκε τίποτα. Δεύτερον και ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟΝ,  η γενιά των σημερινών νέων γονιών –τουλάχιστον στις δυτικές κοινωνίες- υποτιμά γιατί δεν έχει καμία εμπειρία από τα νοσήματα που αποτρέπει το MMR: Η ιλαρά σκότωνε παιδιά- και εξακολουθεί να σκοτώνει και να τυφλώνει στις φτωχές χώρες- και μπορεί επίσης να προκαλέσει βαριά εγκεφαλίτιδα. Η ερυθρά είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τις εγκύους (δηλαδή το έμβρυο)- η τελευταία μικροεπιδημία ερυθράς στην Ελλάδα το 1993 σε ανεμβολίαστες εγκύους έφερε στον κόσμο παιδιά με σοβαρότατες αναπηρίες. Η παρωτίτιδα ήταν σημαντικός κίνδυνος για τη γονιμότητα. Συμπέρασμα: Αν οι γονείς δεν εμβολιάσουν με MMR τα παιδιά τους, όχι άμεσα αλλά σε κάποιον χρονικό ορίζοντα θα δούμε αναζωπυρώσεις αυτών των λοιμώξεων με απρόβλεπτες επιπτώσεις.  Δυστυχώς, παρατηρείται και ένα ανησυχητικό φαινόμενο από την πλευρά των γιατρών: υπό την πίεση της ανησυχίας των γονιών, πολλοί παιδίατροι για να αποφύγουν οποιαδήποτε περίπτωση να κατηγορηθούν, «νίπτουν τας χείρας»  και δεν εμβολιάζουν τα παιδιά, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την επανεμφάνιση των ασθενειών, και ενισχύοντας την εντύπωση ότι ίσως να υπάρχει δίκιο στην θεωρία του αυτισμού από MMR.

Και για το τέλος, δύο «υποψιασμένα» σημεία στον αντίποδα:

Το πρώτο είναι η στάση κάποιων γονιών να μην εμβολιάζουν το παιδί τους, βασιζόμενοι εν τούτοις στο «τείχος προστασίας» που δημιουργούν τα εμβολιασμένα παιδιά των άλλων. Πέρα από το πόσο ηθική είναι αυτή η στάση, το ζήτημα είναι ότι όσο περισσότεροι την υιοθετούν, τόσο αυτό το τείχος θα γκρεμίζεται. Το δεύτερο είναι ολίγον πιο πολιτικό: Αν ενισχυθεί μια αντιεμβολιαστική «μόδα», τόσο περιμένει η φτωχοποιημένη μας περίθαλψη να τα στερήσει από τους ασφαλισμένους, μετατρέποντάς τα από υποχρέωση της πολιτείας σε επιλογή του ασθενούς. Θα ήταν πολύ θλιβερό να δούμε επιδημίες στις οποίες θα τρέχουν όλοι να βρουν εμβόλιο, και δεν θα βρίσκουν ή θα τα πληρώνουν  πανάκριβα με τους γνωστούς νόμους της προσφοράς και της ζήτησης.

 Όσο για τον αυτισμό; Ο δρόμος είναι πολύ μακρύς ακόμη, το παζλ πολύ σύνθετο…

Πασχαλινό Δημιουργικό Εργαστήριο

Μικροί και μεγάλοι κάναμε πασχαλινές κάρτες, καλαθάκια, αυγά και διασκεδάσαμε, περάσαμε υπέροχα!
Καλή Ανάσταση με υγεία!!!

Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού

 
Η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού καθιερώθηκε με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ την 1η Νοεμβρίου 2007 και αποφασίστηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, αρχής γενομένης από το 2008. Σκοπός της είναι να ενημερώσει την παγκόσμια κοινή γνώμη για τον αυτισμό και τα βήματα που πρέπει να γίνουν για την ομαλή ένταξη των αυτιστικών ατόμων στην κοινωνία.

Ο αυτισμός είναι μια πολύπλοκη νεύρο-ψυχιατρική διαταραχή, που εμποδίζει την ομαλή ανάπτυξη του ανθρώπου και απομονώνει τον πάσχοντα από τον υπόλοιπο κόσμο. Εκδηλώνεται πριν από την ηλικία των 3 ετών και διαρκεί για όλη τη ζωή. Εμφανίζεται πολύ πιο συχνά στα αγόρια, σε μια αναλογία 3-4 αγόρια προς 1 κορίτσι. Υπολογίζεται ότι 535.000 άνθρωποι σ' όλο τον κόσμο πάσχουν από αυτισμό.
πηγή:  http://www.sansimera.gr/worldays/186#ixzz2PJtbYaYY